Ik denk dat ik altijd al bezig ben geweest met het bewaren van momenten.
Vroeger schreef ik (heel onregelmatig trouwens) in kleine dagboekjes over dingen die gebeurden. Ik maakte verhaaltjes, bewaar concertbandjes, tickets van vakanties en andere kleine overblijfselen van momenten waarvan ik toen al voelde: dit wil ik later niet vergeten. Ergens ligt nog steeds een schoenendoos vol met dat soort dingen.
Misschien komt daar ook mijn liefde voor nostalgie vandaan. Oude spullen, oude verhalen die je al 6 keer hebt gehoord (maar nogstééds leuk zijn), kerstavonden waarop iedereen nét iets te lang aan tafel blijft hangen, zomeravonden bij een kampvuur. Ik fotografeer feestjes met onze vrienden nog regelmatig met het oude camera’tje van mijn oma. Vier pixels, ongeveer. Compleet waardeloos eigenlijk. En toch zijn dat vaak de foto’s waar iedereen later het hardst om lacht.
Diezelfde manier van kijken neem ik mee in mijn werk.
Ik hou van het hele proces. Van het eerste berichtje tot het moment waarop jullie je foto’s terugzien. Het plannen, samen op pad gaan, gesprekken voeren, thuiskomen met veel te veel beelden en daarna zorgvuldig zoeken naar de momenten die ertussen verstopt zitten. En ja, stiekem ook dat kleine beetje spanning vlak voor de oplevering.
Ik fotografeer niet iets dat gemaakt moet worden. Ik fotografeer wat er al is.
Het gewone dat bijzonder blijkt te zijn. Een blik. Een hand op een schouder. Een lach die niet gepland was. Schoonheid zit voor mij niet in perfectie, maar in echtheid.
Mijn naam is Didi.
Fotograaf met een nieuwsgierige blik en een lichte drang om overal 'het mooie' te zien.
Zelfs waar je dat zelf nog niet zag.
over Didi
“Ja, dát was wie wij waren op dat moment.”
“Ja, dát was wie wij waren op dat moment.”
Ik hou niet van het idee dat een perfect leven eruit moet zien alsof alles altijd strak, rustig en geposeerd is. Alsof alleen de hoogtepunten mooi genoeg zijn om te bewaren. Terwijl het echte leven zich juist afspeelt in de kleine dingen tussendoor. In rommelige huizen, losse veters, speelgoed op de vloer of een baby die na één week alweer compleet veranderd blijkt te zijn.
Vooral de kraamdagen raken me daarin. Iedereen zegt altijd hoe snel het gaat, maar pas later merk je hóé snel. Juist daarom fotografeer ik die periode graag zoals hij echt voelt. Niet perfect, wel waardevol.
Tijdens shoots ben ik aanwezig zonder dat het geforceerd wordt. Ik maak op bruiloften een praatje met die ene gekke oom, doe gerust een dansje mee en verdwijn vervolgens weer even naar de achtergrond om iets vast te leggen wat niemand doorhad. Ik kijk veel. Let op emoties, kleine interacties en op wat voor jullie belangrijk voelt. Ook als je dat zelf nog niet helemaal onder woorden kunt brengen.
Vrij, ongedwongen en zonder geforceerde poses. Ik zorg dat jullie je op je gemak voelen; door contact te maken, rust te brengen en ruimte te geven. Zodat je niet bezig bent met de camera of met mij, maar met elkaar.
Ik denk dat dat uiteindelijk het verschil maakt. Geen standaardlijstje van poses of momenten die “horen”. Geen dertien in een dozijn. Maar beelden waarin mensen zichzelf terugzien zoals ze écht waren.
Met een glimlach. Alsof je voor heel even weer daar bent.
Want de momenten die nu vanzelfsprekend lijken, zijn later vaak het meest waardevol.
En die verdienen aandacht.
Ik denk dat ik altijd al bezig ben geweest met het bewaren van momenten.
Vroeger schreef ik (heel onregelmatig trouwens) in kleine dagboekjes over dingen die gebeurden. Ik maakte verhaaltjes, bewaar concertbandjes, tickets van vakanties en andere kleine overblijfselen van momenten waarvan ik toen al voelde: dit wil ik later niet vergeten. Ergens ligt nog steeds een schoenendoos vol met dat soort dingen.
Misschien komt daar ook mijn liefde voor nostalgie vandaan. Oude spullen, oude verhalen die je al 6 keer hebt gehoord (maar nogstééds leuk zijn), kerstavonden waarop iedereen nét iets te lang aan tafel blijft hangen, zomeravonden bij een kampvuur. Ik fotografeer feestjes met onze vrienden nog regelmatig met het oude camera’tje van mijn oma. Vier pixels, ongeveer. Compleet waardeloos eigenlijk. En toch zijn dat vaak de foto’s waar iedereen later het hardst om lacht.
Diezelfde manier van kijken neem ik mee in mijn werk.
Ik hou van het hele proces. Van het eerste berichtje tot het moment waarop jullie je foto’s terugzien. Het plannen, samen op pad gaan, gesprekken voeren, thuiskomen met veel te veel beelden en daarna zorgvuldig zoeken naar de momenten die ertussen verstopt zitten. En ja, stiekem ook dat kleine beetje spanning vlak voor de oplevering.
Aanwezig zonder te sturen, dichtbij zonder te overheersen. Ik let op emoties, kleine interacties en op wat voor jullie belangrijk voelt. Ook als je dat zelf nog niet helemaal onder woorden kunt brengen.
